Wykształcenie pamięci cz. 10

Po tych wstępnych uwagach przystąpmy do omówienia wykształcenia czyli kultury pamięci. Rozróżnić nam przy pamięci wypada dwie warstwy albo strony. Pamięć jest w człowieku przyrodzona i nabyta.

Pamięć przyrodzona jest elementarną zdolnością, bez której życie duchowe byłoby zupełnie niemożliwe. Ponieważ umysł może tylko to przerabiać, co w nim jest, dla tego całe myślenie zależy właściwie od pamięci. Bez pamięci nie byłoby nauki. Ze względu na ważność pamięci jako źródła, z którego całe duchowe życie wypływa, uchodziło aż do niedawnego czasu za najważniejszą dydaktyczną zasadę przez naukę ćwiczyć pamięć. Przez całe średnie wieki aż do naszych czasów starano się przez uczenie się na pamięć tę pamięć wyrabiać. Taki sposób uczenia był w zgodzie z panującym powszechnie psychologicznym przekonaniem, że pamięć jest realnie istniejącą siłą duszy, którą można podnieść przez ciągłe napinanie, tak dobrze jak siły ciała. Starsi ludzie przypomną sobie, jak nauczyciele w szkole ich pocieszali, że uczenie się na pamięć podniesie potencję ich pamięci.