Wykształcenie pamięci cz. 3

Lecz pamięć jest w rozmaitych epokach życia rozmaita. Jeżeli rozwój pamięci poszczególnego człowieka przedstawimy sobie graficznie, to linia jej idzie nagle w górę od urodzenia aż do roku mniej więcej dziesiątego lub dwunastego, potem chyli się z wolna ku dołowi i przechodzi w końcu życia zupełnie w poziom, czyli następuje zupełny zanik pamięci. W podeszłym wieku traci umysł częściowo albo nawet zupełnie zdolność utrwalania wrażeń, jedynie wyobrażenia z pierwszego dzieciństwa, jako uprzywilejowane, zatrzymują dawną siłę.

Dla tego właściwy czas nauki przypada na lata do dziesiątego lub dwunastego. Jest to właściwy czas zbierania, czas, w którym się człowiek stosunkowo najwięcej uczy rzeczy nowych. Po pierwszych trzech latach życia człowiek zna już swój język ojczysty, za pomocą którego może się porozumiewać ze swym otoczeniem, czasem nawet drugi język obcy, rozumie już otaczający go świat najbliższy, a nawet wkracza w obręb abstrakcji, bo ma pewne wyobrażenie o Bóstwie. Zakres jego wiedzy rozszerza się nadzwyczaj szybko, tak że po sześciu latach może już rozpocząć szkolną naukę.

 

Comments

  1. Reklama:

    To Cię zaciekawi:

    – psychologia biznesu
    – laboratorium pomiarowe
    – kurs instruktora
    chłodziarki do wina
    choroby autoimmunologiczne leczenie naturalne
    choroby dziąseł
    chrzciny warszawa
    ciepłe okna pcv
    ciepły montaż
    cięcie blach miedzianych