Wykształcenie wyobraźni cz. 3

Czynność wyobraźni, tak samo jak pamięci, przecięciowo najżywszą jest w młodości. Niejedno dziecko już w zabawach swych okazuje wyobraźnię, która wprawia w zdumienie starsze osoby. Na podstawie zabawek, często nawet bezkształtnych klocków, wytwarza całe sceny rodzinne, a nawet dramaty. Działalność wyobraźni z czasem słabnie, czyli mówimy, że człowiek traci polot myśli, jednakże przyrodzona żywość umysłu, podtrzymywana przez masy wyobrażeń, zyskiwane przez naukę i studia, może ją aż do późnego wieku utrzymać.

Wyobraźni nie można odłączyć od wyobrażeń, a ponieważ wyobrażenia skupiają się zwykle u każdego człowieka około jego zawodu, przeto wyrabia się w nim jednostronna wyobraźnia. Historyk, geograf, matematyk, muzyk, malarz wyrabiają w sobie zawodową wyobraźnię, czyli nabierają wprawy z wyobrażeń historycznych, geograficznych, matematycznych, muzycznych, malarskich wytwarzać nowe kształty.

Przyrodzona zdolność twórcza, poparta gruntownym wykształceniem zawodowym, daje wielkich artystów i pisarzy, głębokich myślicieli i uczonych, którzy posuwają naprzód sztukę i wiedzę. Innymi słowy na wielkie i genialne umysły składa się wyobraźnia przyrodzona z wyobraźnią nabytą. Umysły twórcze z jednej strony rodzą się z twórczością, a z drugiej ją sobie zdobywają. Gdzie niema harmonijnego połączenia tych dwóch warunków, tam ogólny wynik staje się wiele słabszym.

To Cię zainteresuje:

– tłumacz przysięgły Mikołów
– biuro tłumaczeń Mikołów
– szkolenia dla hr