Wyłożenie wiedzy cz. 2

Następuje jako trzeci stopień zgłębienie bajki przez reprodukcję i tworzenie dyspozycji: 1. Główną osobą opowiadania jest czapla (używamy umyślnie wyrazu osoba i akcentujemy go, co wzbudza zaniepokojenie i oczekiwanie), opis jej stanu, 2. co czapla mówi do ryb?, 3. co ryby do niej mówią?, 4. opowiadanie kłamliwe czapli, 5. prośba ryb, 6. zdrada czapli, 7. kara. Po tym omówieniu, trzymającym się wiernie dialogicznej formy bajki, może nastąpić więcej samodzielne omówienie, opowiadanie więcej historyczne, niż dramatyczne, co będzie przygotowaniem przyszłego wypracowania.

Na tym kończy się jedna część zadania lekcji. Takie traktowanie bajki Krasickiego powinno dać zupełne jej zrozumienie. Materiał bajki nie nadaje się do grupowania czyli systemu, a gdybyśmy chcieli koniecznie nie pominąć tego stopnia, musielibyśmy chyba uciec się do nienaturalnych naciągań. Opuszczamy więc czwarty stopień, za to wypracowanie piśmienne będzie piątym stopniem.

Ale mamy jeszcze drugie zadanie do spełnienia. Postanowiliśmy bowiem wytłumaczyć istotę bajki. Zaczynamy więc drugą metodyczną jednostkę. Synteza pierwszej jednostki staje się materiałem przygotowawczym dla drugiej. Uczniowie poznali pierwszą bajkę, ale niewielu z nich rozumie, czym jest bajka. A więc przygotowujemy syntezę przez analityczne omówienie. Pytanie: „co w tym opowiadaniu uderza?” Wymagamy odpowiedzi, że zwierzęta mówią. Może więc trzeba będzie dla wywołania wymaganej odpowiedzi ścieśnić pytanie mniej więcej w ten sposób: „czym się zwierzęta tego opowiadania różnią od zwykłych zwierząt?” „Czy zwierzęta zwykle mówią?” – „Które tylko stworzenie mówi?” – „Jeżeli więc w tej opowieści zwierzęta mówią, jak to trzeba rozumieć?” itd.